Podczas 12-dniowej wojny w czerwcu 2025 roku irańskie pociski i drony zmagały się z zaawansowanymi izraelskimi i amerykańskimi środkami walki elektronicznej. Zagłuszanie i fałszowanie sygnałów GPS wielokrotnie zakłócało ich systemy naprowadzania, ograniczając ich skuteczność podczas intensywnego 12-dniowego konfliktu. Przenieśmy się do początku 2026 roku, ponieważ dynamika pola bitwy uległa drastycznej zmianie. Precyzyjne uderzenia Iranu zaczęły przenikać przez zaawansowaną obronę powietrzną, uderzając w ważne cele w Zatoce Perskiej z zaskakującą dokładnością.
Analitycy wywiadu wskazali na jeden kluczowy czynnik: Iran porzucił GPS na rzecz chińskiego systemu nawigacji satelitarnej Beidou.
Stany Zjednoczone nieświadomie dały iskrę, która rozpaliła chińskie dążenie do zdobycia Beidou. Historia zaczyna się w 1993 roku, kiedy to chiński kontenerowiec Yinhe, płynący do Iranu, został oskarżony przez CIA o przewożenie chemikaliów do produkcji broni.
Porty Bliskiego Wschodu, pod presją USA, odmówiły przyjęcia do portu, a statek utknął na Oceanie Indyjskim. Stany Zjednoczone nie tylko naciskały na sojuszników, ale podobno pozbawiły chiński statek GPS, zmuszając go do zakotwiczenia na kilka tygodni. Inspekcje w Arabii Saudyjskiej ostatecznie dopuściły statek do kontroli, ale Chiny nie otrzymały przeprosin ani odszkodowania.
To upokorzenie – utrata nawigacji na środku oceanu z powodu polegania na systemie kontrolowanym przez podmioty zagraniczne – stało się kluczową lekcją dla Pekinu. Przyspieszyło rozwój niezależnej sieci nawigacji satelitarnej: Beidou (BDS).
BDS-1 (lata 2000) zapewnił początkowy zasięg regionalny.
BDS-2 rozszerzył możliwości.
BDS-3 (ukończony około 2020 r.) przekształcił go w globalną potęgę z dziesiątkami satelitów, znacznie większą liczbą stacji naziemnych (szczególnie w krajach Globalnego Południa) i wyższą dokładnością w wielu regionach w porównaniu z GPS.
Obecnie Beidou przewyższa GPS pod względem zasięgu i precyzji w około 165 krajach, oferując odporną alternatywę, której mocarstwa zachodnie nie są w stanie jednostronnie zagłuszyć ani sfałszować.
Po konflikcie w 2025 r., który ujawnił luki w systemach zależnych od GPS, Iran podjął zdecydowane działania. Pod koniec 2025 r. lub na początku 2026 r. zintegrował Beidou ze swoimi arsenałami rakietowymi i dronów. Raporty z marca 2026 r. już podkreślały znaczącą poprawę: irańska amunicja unikała elektronicznych środków obrony, które działały miesiące wcześniej.
Do najważniejszych zalet Beidou dla Iranu należą:
Odporność na zagłuszanie/spoofing — Zaawansowana technologia przeskoku częstotliwości i przeciwdziałania zakłóceniom.
Wyższa dokładność — Prawdopodobny błąd kołowy poniżej 5 metrów w kluczowych obszarach, umożliwiający precyzyjne uderzenia przy użyciu mniejszej ilości amunicji.
Sterowanie w czasie rzeczywistym — Bezpieczne przesyłanie wiadomości umożliwia dokonywanie korekt w trakcie lotu na duże odległości.
Ta modernizacja znacząco przyczyniła się do zdolności Iranu do przebicia się przez amerykańską obronę w krajach Zatoki Perskiej i znacząco poprawiła zdolność Iranu do atakowania kluczowych celów, co podważyło zaufanie do amerykańskich gwarancji bezpieczeństwa w Zatoce Perskiej.
Decyzja USA o użyciu GPS jako broni w 1993 r. okazała się spektakularnym ciosem – dowodem na to, że upokorzenie Chin zainspirowało skok technologiczny, który obecnie zapewnia Chinom i ich sojusznikom strategiczną przewagę nad USA.
Larry Johnson
Autor: były oficer CIA
Zero Hedge