Podczas gdy Arabowie z Zatoki Perskiej doszli do wniosku po wojnie z Iranem, że Izrael jest drapieżnikiem, a Stany Zjednoczone nie są światowym policjantem, Amerykanie wciąż nie wiedzą, co myśleć o Benjaminie Netanjahu i jego koalicji. „Rewizjonistyczni syjoniści” próbują wprowadzić proizraelskich kandydatów do Partii Republikańskiej i Demokratycznej, podczas gdy większość wyborców nie chce już popierać tego ludobójczego państwa. Co więcej, próbują nastawić Arabów z Zatoki Perskiej przeciwko Iranowi i wznowić izraelską operację w Libanie.
emorandum z Islamabadu [ 1 ] nie tylko ustanowiło pokój w Zatoce Perskiej. Stanowiło ono również, że Iran otrzyma 300 miliardów dolarów nie w formie „reparacji wojennych”, lecz „inwestycji”. Tym samym pośrednio uznano zwycięstwo Republiki Islamskiej.
To zwycięstwo nie oznacza militarnej klęski Stanów Zjednoczonych, lecz polityczną klęskę konkretnego obozu w Stanach Zjednoczonych. Przegrali tradycyjni zwolennicy Izraela, którzy odmawiają uznania masakr ludności cywilnej dokonanych przez tak zwane „państwo żydowskie” w Palestynie i Libanie.
Klęska rewizjonistycznych syjonistów
Ślepota osób związanych z Państwem Izrael wynika z ich niezdolności do osądzania tego państwa za to, co robi, a nie za to, czym się podaje. Mylą oni swoje marzenie o ojczyźnie, która byłaby schronieniem dla ofiar europejskich pogromów, z rzeczywistością państwa rządzonego przez faszystów, w historycznym sensie tego słowa.
To zamieszanie jest tym bardziej zaskakujące, że słusznie rozróżniali oni cywilów od bojowników podczas palestyńskiej operacji „Potop Al-Aksa”. Niektórzy z nich nie kwestionowali niezbywalnego prawa Palestyńczyków do stawiania oporu izraelskiej okupacji, lecz potępiali masakry ludności cywilnej. Czyniąc to, kpili z pamięci Izz ad-Dina al-Kassama (1882–1935) – od którego nazwiska pochodzą brygady Hamasu. Daleki od bycia bojownikiem ruchu oporu, człowiek ten był przede wszystkim antysemitą, który szczycił się masakrowaniem żydowskiej ludności cywilnej.
Dziś „rewizjonistyczni syjoniści”, czyli zwolennicy Władimira Zeewa Żabotyńskiego, jednoczą się wokół Benjamina Mileikowsky’ego-Netanjahu, by obalić prezydenta Donalda Trumpa. Liczą na wszystkich, którzy żyją w chaosie, który właśnie opisałem.
Przypomnę, że „rewizjonistyczni syjoniści”, zwolennicy Żabotyńskiego, zawsze stanowczo sprzeciwiali się „syjonistom” (mówiąc wprost) Teodora Herzla. Obie grupy toczyły zaciętą wojnę, od sojuszu Żabotyńskiego z ukraińskimi „integralnymi nacjonalistami” po masakrę sowieckich Żydów, po poparcie Żabotyńskiego dla Duce Benito Mussoliniego [ 2 ] , a nawet negocjacje z nazistami w sprawie przejęcia majątku węgierskich syjonistów [ 3 ] . Co prawda, konflikt ten został zawieszony przez pierwszego premiera Izraela, Dawida Grün-Ben-Guriona, podczas tworzenia ich wspólnego państwa, pod warunkiem, że szczątki Żabotyńskiego nigdy nie zostaną pochowane w Izraelu. Niemniej jednak konflikt ten wznowił się dzisiaj wraz z „zamachem stanu”, który zmienił fundamentalne prawa kraju i utorował drogę dyktaturze. W ciągu ostatnich trzech lat większość Izraelczyków głośno protestowała przeciwko tym „reformom”, popieranym przez zdecydowaną większość byłych funkcjonariuszy armii i służb bezpieczeństwa.
Masakry, których byliśmy świadkami, nie wzięły się znikąd. Są one realizacją polityki realizowanej już w latach dwudziestych XX wieku, czyli przed nazizmem; polityki powszechnie potępionej pod koniec II wojny światowej.
Następstwo Donalda Trumpa.
Zwolennicy tej polityki w Stanach Zjednoczonych zgromadzili się wokół Fundacji Adelsona, nazwanej na cześć ukraińskiego właściciela kasyna w Las Vegas. Początkowo sfinansowali oni kandydaturę Marco Rubio w 2016 roku, a następnie Donalda Trumpa w 2023 roku. Obecnie, po stronie republikanów, ponownie wspierają Marco Rubio, a po stronie demokratów – Rahma Emanuela [ 4 ] .
Jest synem Benjamina Auerbacha, rewizjonistycznego syjonisty i członka organizacji terrorystycznej Irgun, który uciekł z Izraela po zabójstwie specjalnego wysłannika ONZ, hrabiego Folke Bernadotte w 1948 roku.
Podczas prezydentury George’a H.W. Busha (41. prezydenta), Rahm Auerbach-Emanuel zgłosił się na ochotnika do Sił Obronnych Izraela (IDF), aby wziąć udział w wojnie w Zatoce Perskiej przeciwko Irakowi.
Rahm był doradcą prezydenta Demokratów Billa Clintona.
Za republikańskiego prezydenta George’a W. Busha, Rahm był legislatorem stanowym w Illinois.
Podczas prezydentury Baracka Obamy został szefem personelu Białego Domu.
W tym czasie Itamar Ben-Gvir, wówczas szeregowy aktywista, nękał rodzinę Emanuela, zakłócając bar micwę swojego syna przy Ścianie Płaczu. [ 5 ]
Podczas drugiej kadencji Obamy i pierwszej kadencji Donalda Trumpa pełnił funkcję burmistrza Chicago. W tej roli zamknął około 50 szkół publicznych w dzielnicach zamieszkiwanych przez czarnoskórych i latynoskich — największe masowe zamknięcie szkół w historii USA — drastycznie podniósł opłaty za transport publiczny i parkowanie oraz sprywatyzował Chicago Transit Authority. Co najważniejsze, próbował zatuszować nagrania z 2014 roku, w których policja zabiła 17-letniego Laquana McDonalda. [ 6 ] Później
, za rządów Joe Bidena, został mianowany ambasadorem w Tokio. Tam nadzorował korupcję członków Kongresu Partii Liberalno-Demokratycznej (LDP) przez Kościół Zjednoczeniowy (tj. „Moonies”), działając pod kontrolą CIA.
Zawsze wojowniczy, nazywano go „Rambo”, nie wahając się używać wulgaryzmów, a nawet uciekać się do przemocy. Rahm ma dwóch braci: dr. Ezekiela Emanuela, który był specjalnym doradcą ds. polityki zdrowotnej w administracji Obamy, i Ariego Emanuela, który założył i prowadził agencję talentów Endeavor. Kiedy Izrael próbował przejąć kontrolę nad Twitterem/X, zaoferował swojemu przyjacielowi Elonowi Muskowi 100 milionów dolarów za przebudowę serwisu społecznościowego, co oznaczało koniec ich współpracy.
Biorąc pod uwagę gwałtowną reakcję Demokratów na masakry dokonane przez Benjamina Netanjahu, „rewizjonistyczni syjoniści” trzymają w rezerwie mniej kontrowersyjnego kandydata, gubernatora Pensylwanii, Josha Shapiro.
Po stronie Republikanów ich kandydatem jest obecny sekretarz stanu, Marco Rubio. Już wcześniej korzystał ze wsparcia zmarłego Sheldona Andersona podczas kampanii w 2015 roku. Ten były ukraińsko-izraelsko-amerykański magnat kasyn postrzegał go jako kolejne dziecko imigrantów i polubił.
Ratowanie porozumień Abrahama
Jedną z konsekwencji memorandum z Islamabadu jest to, że Zjednoczone Emiraty Arabskie po raz kolejny zmieniły swoje stanowisko. W przeszłości były bardzo zaangażowane w sprawę palestyńską, którą w dużej mierze finansowały za pośrednictwem księcia Ahmeda, jednego z synów szejka al-Zayeda. Został on jednak zamordowany przez CIA w Maroku w 2010 roku. Był młodszym bratem obecnego władcy Abu Zabi i prezydenta siedmiu Zjednoczonych Emiratów Arabskich, szejka Mohammeda bin Zayeda. Jednak ten ostatni ponownie zmienił zdanie w 2020 roku. Zdecydował się na sojusz z Izraelem przeciwko Iranowi, któremu Emiraty zawdzięczały część swojego majątku (port w Dubaju posłużył do obejścia oblężenia Iranu przez USA). W związku z tym podpisały Porozumienia Abrahama, wraz z Bahrajnem.
Jednak gdy Izrael i Stany Zjednoczone zaatakowały Iran, Emiraty nie zrozumiały reakcji Iranu, która polegała na ich zbombardowaniu. Starały się wszelkimi sposobami uzyskać przychylność Rady Bezpieczeństwa ONZ [ 7 ] , a następnie Międzynarodowej Organizacji Morskiej [ 8 ] , zanim zrozumiały i przyznały, że w tej samej sytuacji postąpiłyby jak Iran [ 9 ] . Dlatego też Emiraty potajemnie zgodziły się w zeszłym tygodniu usiąść do stołu negocjacyjnego ze swoimi byłymi irańskimi sojusznikami.
Podobnie Arabia Saudyjska, która pod presją Chin przywróciła stosunki dyplomatyczne z Iranem w 2023 roku, zapewniła prezydenta Trumpa przed wojną, że nie widzi problemu w obaleniu Republiki Islamskiej przez Pentagon. Następnie Arabia Saudyjska zareagowała gniewnie na militarną reakcję Iranu na własnym terytorium. Dziś jednak wyciąga własne wnioski z konfliktu: Izrael jest gotów zrobić wszystko, by stworzyć imperium, a Stany Zjednoczone, dalekie od ochrony swoich wasali, czynią z nich cele. Rijad przygotowuje zatem szczyt pojednawczy, na którym spotkają się wszystkie państwa Zatoki Perskiej, w tym Iran.
W tym kontekście Marco Rubio udał się w dniach 23-25 czerwca do Emiratów, Kuwejtu i wreszcie do Bahrajnu, gdzie spotkał się ze wszystkimi członkami Rady Współpracy Zatoki Perskiej (GCC). Podjął próbę reaktywacji Porozumień Abrahama [ 10 ] , tym bardziej że osoba odpowiedzialna za tę sprawę od momentu ich podpisania, żydowski zięć Donalda Trumpa, Jared Kushner, nie ukrywa już faktu, że uważa teraz Netanjahu za chorego psychicznie.
Jednak wysiłki Marco Rubio nie przyniosły rezultatu.
Kwestia libańska
Tak więc sekretarz stanu, wracając do Waszyngtonu, zmusił ambasador Libanu, Nadę Hamadé Mouawad, do podpisania 27 czerwca „porozumienia ramowego” i „tajnego aneksu” ze Stanami Zjednoczonymi i Izraelem. Wiązało się to z rewizją ustaleń zawartych w memorandum z Islamabadu , wynegocjowanym przez Jareda Kushnera i JD Vance’a. Ten ostatni przewidywał „trwały koniec wojny na wszystkich frontach, w tym w Libanie” (artykuł 1). Natomiast „ramy” Marco Rubio stanowiły, że „Rząd Izraela podkreśla, że jego działania wojskowe w Libanie są wyłącznie konsekwencją ataków, zagrożenia, jakie one reprezentują, i wrogich zamiarów niepaństwowych grup zbrojnych, w szczególności Hezbollahu” (artykuł 5) [ 11 ] .
Chodzi o potwierdzenie izraelskiej retoryki, że państwo żydowskie nigdy nie próbowało aneksji Libanu, lecz jedynie odpowiedziało na działania grupy terrorystycznej; narracji, która ignoruje próbę Léona Bluma utworzenia państwa Izrael w Libanie (1936); wojnę arabsko-izraelską z 1948 r. (zakończoną zwycięstwem wojsk brytyjskich w Transjordanii); inwazję Izraela z 1982 r. oraz inwazję z 2006 r.
Te ramy zaprzeczają, że Hezbollah jest rdzeniem libańskiego oporu wobec inwazji. Sugerują, że to opór podżega do okupacji, a nie odwrotnie. Nikt nie może w to wątpić: podpisany tekst wciąż nie znajduje się na stronie internetowej libańskiego prezydenta. Przewodniczący parlamentu, Nabih Berri, natychmiast ogłosił, że dokument nie zostanie ratyfikowany, a wielu przywódców już go odrzuciło. Nie chodzi tu o sekciarstwo, ale o libańską tożsamość.
Po podpisaniu memorandum z Islamabadu , Hezbollah rozwieszał duże plakaty wzdłuż autostrady przecinającej Liban. Na plakatach widniały portrety dwóch przywódców Chameneiego, Alego i Modżtaby, oraz napis „Dziękujemy Iranowi”. Hezbollah usunął je w sobotę, aby zrobić miejsce dla plakatów Ministerstwa Turystyki. Jednak w niedzielę zastąpiono je innymi plakatami przedstawiającymi flagę Libanu i napisem „Najpierw Liban” (co oznaczało „bez oporu”). Kierowcy natychmiast zaparkowali swoje samochody i spalili plakaty.
Thierry Meyssan
[ 1 ] „ Memorandum z Islamabadu ”, Voltaire Network , 17 czerwca 2026 r.
[ 2 ] „ Zasłona zerwana: ukryte prawdy Żabotyńskiego i Netanjahu ”, Thierry Meyssan, Voltaire Network , 23 stycznia 2024 r.
[ 3 ] מדוע חוסל קסטנר (Dlaczego zamordowano Kastnera?). Nadav Kaplan, Steimatzky (2024).
[ 4 ] „ JD Vance pokonuje Marco Rubio i Gavina Newsoma, a „Financial Times” wydobywa Rahma Israela (sic) Emanuela z cienia ”, Alfredo Jalife-Rahme, tłumaczenie Maria Poumier, La Jornada (Meksyk), Voltaire Network, 28 czerwca 2026 r.
[ 5 ] „ Rahm Emanuel chce ratować Izrael. Ale czy Izraelczycy słuchają? ”, Esther Solomon, Haaretz , 9 lipca 2026 r.
[ 6 ] „ Strzelanka do Laquana McDonalda stawia Rahma Emanuela w obliczu walki o prawdę ”, Ed Pilkington, The Guardian , 3 grudnia 2015 r.
[ 7 ] „ Rezolucja Rady Bezpieczeństwa 2817 potępiająca reakcję Iranu ”, Voltaire Network , 11 marca 2026 r.
[ 8 ] „ Deklaracja Rady IMO w sprawie cieśniny Ormuz ”, Voltaire Network , 19 marca 2026 r.
[ 9 ] „ Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych 3314 (XXIX): Definicja agresji ”, Voltaire Network , 14 grudnia 1974 r.
[ 10 ] Abraham Accords Peace Institute Annual Strategy , AAPI, 27 sierpnia 2021 r.
[ 11 ] „ Trójstronne ramy porozumienia między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Państwem Izrael i Republiką Libanu oraz jej tajny aneks ”, Voltaire Network , 27 czerwca 2026 r.