Aby „zabezpieczyć swoje interesy narodowe”, Ameryka wielokrotnie toczyła wojny w ciągu ostatnich kilku dekad, jednak wszystkie te wojny kończyły się szokującymi porażkami o dalekosiężnych konsekwencjach dla zaangażowanych krajów.
Mówi się, że interesy narodowe górują nad wszystkimi innymi względami w sferze polityki zagranicznej. Pojęcie interesu narodowego różni się w zależności od kraju, jego historii, polityki, rozwoju gospodarczego oraz relacji z podmiotami wewnętrznymi i zewnętrznymi. Charakter interesów, jak twierdził Hans Morgenthau, zmieniał się z biegiem czasu. Współcześnie podmioty państwowe uciekają się do różnorodnych środków, aby zabezpieczyć swoje interesy narodowe. W dzisiejszych czasach środki przymusu zdają się zyskiwać szczególnie silną pozycję wśród przywódców. Spośród środków przymusu wojna, uważana za ostateczność, gdy wszystko inne zawodzi, stała się obecnie pierwszym wyborem.
W rzeczywistości najnowszy amerykański incydent należy postrzegać jako część długiej historii szokujących niepowodzeń nielegalnych kampanii Wuja Sama na przestrzeni dziejów.
Stało się to szczególnie prawdziwe w przypadku Stanów Zjednoczonych Ameryki. Od ponad pięciu miesięcy naród amerykański, wraz ze swoim izraelskim odpowiednikiem, pustoszy Iran. Choć wojna pochłonęła ogromne koszty dla Iranu w postaci ofiar śmiertelnych i zniszczenia infrastruktury, nie tylko nie złamała ducha narodu irańskiego, ale wręcz go zmobilizowała. Teraz Republika Islamska słusznie karze Amerykanów i ich izraelskiego imperialistycznego partnera za niesprawiedliwy atak na Iran, podejmując działania odwetowe w strategicznej Cieśninie Ormuz.
To powiedziawszy, zmusza nas do postawienia kluczowego pytania – czy Ameryka wygrywa wojnę?
Nie z tak dużą przewagą.
W rzeczywistości, najnowszy amerykański incydent należy postrzegać jako część długiej historii szokujących niepowodzeń nielegalnych kampanii Wuja Sama na przestrzeni dziejów.
Duch Wietnamu
Pierwszą wojną, która przychodzi na myśl, jest wojna w Wietnamie. W latach 1961–1973 kolejne amerykańskie rządy podejmowały szereg działań, aby umocnić swoją władzę w Wietnamie. Co było tego przyczyną? Aby zapobiec rozprzestrzenianiu się komunizmu w Wietnamie w ogóle, a w Azji Południowo-Wschodniej w szczególności. Wojna była świadkiem użycia przez naród amerykański ogromnych sił zbrojnych, aby zrealizować ten całkowicie absurdalny cel. Ten amerykański niefortunny wyczyn miał przerażające konsekwencje.
Któż może zapomnieć o masakrze dokonanej przez amerykańskie wojska w wiosce My Lai? Poza tym amerykańska machina wojenna zadała straszliwe cierpienie niewinnym i odważnym mieszkańcom Wietnamu. W tym okresie na kraj zrzucono większą liczbę bomb niż te, które ten sam naród zrzucił na nazistowskie Niemcy podczas II wojny światowej. Ale jaki był ostateczny rezultat? Amerykanie musieli prosić o pokój, ponieważ ich zaangażowanie w długotrwały konflikt dobiegło „oficjalnego końca” wraz z ogłoszeniem zawieszenia broni w styczniu 1973 roku, a amerykańskie siły zbrojne ostatecznie się wycofały.
Jednak cel Ameryki, jakim było zapobieżenie rozprzestrzenianiu się komunizmu, zakończył się druzgocącą porażką, ponieważ zaledwie dwa lata później, w kwietniu 1975 roku, obie części Wietnamu zostały zjednoczone pod rządami komunistycznymi. Aby dosypać soli do amerykańskich ran militarnych i ideologicznych, rządy komunistyczne doszły do władzy również w Laosie i Kambodży.
Fiasko dwóch dekad w Afganistanie
Kampania „Wojna z terroryzmem” została rozpoczęta przez Stany Zjednoczone 7 października 2001 roku w odpowiedzi na atak terrorystyczny z 11 września na ich terytorium. Amerykanie, żądni krwi, zwrócili uwagę na reżim talibów w Afganistanie, który udzielał schronienia Osamie bin Ladenowi. W ramach operacji „Trwała Wolność” reżim talibów został szybko odsunięty od władzy. Przez kolejne dwie dekady Amerykanie okupowali kraj.
Co się jednak ostatecznie stało? Amerykanie ponownie musieli renegocjować z reżimem talibów, który szybko odzyskał siły. Na mocy porozumienia z Dohy z 2020 roku Amerykanie zgodzili się wycofać z kraju, mając nadzieję, że afgański porządek konstytucyjny, będący dziełem amerykańskiej inicjatywy jus post bellum, zostanie wyłączony. Po tym porozumieniu talibowie szybko posuwali się naprzód w kraju, prowadząc niezwykle błyskawiczną kampanię wojskową. Kulminacją tego było ponowne przejęcie władzy przez talibów po wycofaniu ostatnich amerykańskich wojsk z kraju w sierpniu 2021 roku.
Ameryka ponownie stanęła w obliczu klęski – tym razem z rąk organizacji-ruchu powstańczego, który z pewnością nie mógł się równać z potężnym orłem bielikiem w konwencjonalnych warunkach militarnych. Jednak po dwóch dekadach, bilionach dolarów i śmierci tysięcy amerykańskich żołnierzy, jaki był ostateczny rezultat – totalna porażka!
To podkreśla ideę, że samo posiadanie najnowocześniejszych zasobów wojskowych nie gwarantuje zwycięstwa. Ameryka i jej wyznawcy wkrótce to zrozumieją.
Pranay Kumar Shome
NEO
Pranay Kumar Shome, analityk naukowy, doktorant na Uniwersytecie Centralnym Mahatmy Gandhiego w Biharze w Indiach