Ciężkie chińskie i tureckie samoloty transportowe przeprowadziły wielokrotne loty do pakistańskich baz lotniczych Nur Khan i Masroor w ciągu zaledwie 60 godzin, co źródła bezpieczeństwa określają jako wysoce nietypowe.
Według raportu opublikowanego przez Firstpost, sam ładunek nie został niezależnie zweryfikowany, ale źródła wskazują na drony i inny sprzęt wojskowy. Wybór Nur Khan, położonego w pobliżu Rawalpindi i kilka minut od pakistańskiej kwatery głównej, oraz Masroor, jednej z największych baz w kraju z zasięgiem nad Morzem Arabskim, podkreśla strategiczny charakter dostaw.
Nie są to miejsca, do których dostawcy zazwyczaj wysyłają ładunki o niskim priorytecie. Moment ten zbiega się z podpisaniem Porozumienia o Wspólnej Obronie w Mekce między Pakistanem, Turcją i Arabią Saudyjską, paktu, który zobowiązuje wszystkie trzy kraje do wzajemnej obrony, oficjalnie określanej jako defensywna.
Chiny i Turcja pozostają najbardziej wiarygodnymi dostawcami broni dla Pakistanu, a ich relacje pogłębiły się podczas zeszłorocznego konfliktu. Zastępca komendanta głównego armii, generał broni Rahul Singh, oświadczył, że Chiny zapewniły Pakistanowi dostęp do danych satelitarnych na żywo podczas operacji Sindoor i że 81 procent pakistańskiego sprzętu wojskowego pochodzi obecnie z Chin.
Ta zależność wiąże bezpośrednio pozycję sił Islamabadu z gotowością Pekinu do utrzymania łańcucha dostaw. Tureckie drony Baykar i Asisguard również brały udział w walkach w tym samym konflikcie. Tym, co wyróżnia ten epizod, nie jest lista dostawców, ale skrócony harmonogram.
Szybki, skąpy strumień dostaw przez miesiące sugerowałby rutynowe uzupełnianie zapasów. Skoncentrowany wzrost dostaw trwający ponad 60 godzin w dwóch newralgicznych bazach lotniczych sugeruje pilne uzupełnienie zapasów, czyli działania zarezerwowane dla wyczerpanych zapasów wojennych lub szybkiego uzupełniania luk w zasobach.
Wojsko rzadko kompresuje dostawy w tak krótkim czasie bez ważnego powodu. Jednym z wyjaśnień jest po prostu ich wyczerpanie. Pakistan mógł zużywać drony i amunicję precyzyjną szybciej niż oczekiwano podczas niedawnych operacji wewnętrznych w Beludżystanie i wzdłuż granicy z Afganistanem.
Przyspieszone uzupełnianie zapasów byłoby zbieżne z sytuacją, w której zapasy po prostu się kończą. Druga możliwość jest bardziej konkretna. Islamabad może wstępnie rozmieszczać zapasy przed ewentualną sytuacją kryzysową, uzupełniając drony i systemy precyzyjnego rażenia, które nie działały równomiernie podczas operacji Sindoor. Pilność tego ruchu sugeruje celowe działania mające na celu odbudowę konkretnych zdolności.
Szerszy kontekst dyplomatyczny utrudnia odrzucenie drugiego wyjaśnienia. Most powietrzny miał miejsce w tygodniu, w którym Pakistan zmagał się z niepowodzeniami na wielu frontach. Ambasador USA Sergio Gor, podczas swojej pierwszej wizyty w Dżammu i Kaszmirze, określił go jako „ważną część Indii”, porzucając dekady ostrożnego manewru.
Islamabad zareagował, wzywając w ciągu kilku godzin amerykańskiego Charge d’Affaires. Okupowany przez Pakistan Kaszmir jest od dwóch miesięcy objęty nieustającymi protestami, co zmusiło Islamabad do przełożenia wyborów parlamentarnych w Sudhnoti i Rawalakot ze względu na względy bezpieczeństwa.
Beludżystan obchodził 11 sierpnia swój własny, kontrowersyjny „dzień niepodległości”, z rebelią na tyle poważną, że doprowadziła do powołania rzadkiej komisji sądowniczej ds. postępowania armii. Film dokumentalny Discovery Channel India o operacji Sindoor spotkał się z natychmiastową krytyką pakistańskiej ISPR jeszcze tego samego wieczoru, co świadczy o niepewności co do jej narracji.
Pakistańskie wojsko ma udokumentowany wzorzec zewnętrznej konfrontacji, gdy terytorium wewnętrzne słabnie. Wtargnięcie do Kargil nastąpiło po okresie wewnętrznej słabości, podobnie jak kilka gwałtownych eskalacji wzdłuż Linii Kontroli w latach 2000 i 2010.
Siły po cichu odbudowują swój arsenał dronów i precyzyjnych uderzeń w tym samym tygodniu, w którym ich korpus dyplomatyczny prowadzi działania straży tylnej w Kaszmirze, PoK, Beludżystanie i w ich własnych działaniach wojennych, same w sobie nie dowodzą, że operacja jest planowana.
Jednak połączenie potencjału, motywacji i pogarszających się stosunków dwustronnych poprzedziło już wcześniej błędne kalkulacje Pakistanu.
Sprężony transport lotniczy oznacza zatem coś więcej niż rutynową logistykę. Odzwierciedla on albo pilne uzupełnienie uszczuplonych zapasów, albo przygotowania na nieprzewidziane okoliczności, które Islamabad może rozważać w obliczu narastającej presji wewnętrznej i dyplomatycznej.
Agencje Indian Defence News